• darkblurbg

15-03-2020: De preek van de derde zondag in de Veertigdagentijd 2020
We hebben hier een icoon van Jezus met de vrouw bij de bron. Het is een icoon (een beeld) van de hedendaagse mens met een lege kruik in de hand, een kruik die niet gevuld is. De hedendaagse mens heeft dorst: dorst naar gerechtigheid, dorst naar vrede, dorst naar liefde, dorst naar... Wie kan die dorst lessen? In deze wereld zijn er allerlei bronnen, maar of ze echt de dorst lessen? Als we kijken naar de icoon van de vrouw bij de bron, dan zien we dat Jezus er ook op staat. Eigenlijk verwijzen alle iconen naar Jezus Christus. Zelfs de iconen waarop Maria, de Heiligen of een Bijbelse gebeurtenis staan, alle iconen verwijzen naar Jezus. Want de Moeder Gods en alle heiligen proberen dicht bij de Heer Jezus te zijn. Want ja, alle mensen zijn dan wel geschapen door God, naar het beeld en de gelijkenis met God, maar mensen zijn gekwetst, beschadigd. Het feit dat zo’n coronavirusje ons zo aan banden legt, maakt dat wel heel duidelijk. Mensen zijn niet perfect. De lege kruik van de vrouw bij de bron drukt dat uit en ze staat daar op het middaguur, in de gloeiende hitte, helemaal alleen. Maar Jezus staat daar ook. Hij is aanwezig bij ieder mens. God zij dank. Het hoofddoel van ons leven is de gelijkenis met God te herwinnen en Jezus Christus wil ons daarbij helpen. Hij staat naast ons. Steeds meer op Jezus Christus gelijken, gelijkvormig worden aan Hem, dat is voor een Christen een levenslange opdracht. Iconen kunnen ons daarbij helpen. Iconen helpen ons naar de goede richting te kijken, het zijn richtingwijzers naar Jezus Christus en de Hemel. Iconen zijn ‘vensters naar de eeuwigheid’ omdat ze ons een stukje van de Hemel, een stukje van Gods Koninkrijk laten zien. Ondertussen bouwen we aan Gods Koninkrijk op aarde en dat kan best met een volle kruik.

De vrouw bij de bron heeft geen volle kruik. Ze heeft dorst. Zonder het te beseffen heeft ze heimwee of dorst naar God. Het is zoals de Heilige Augustinus heeft gezegd: “God, Gij hebt ons geschapen naar U toe en rusteloos is ons hart totdat het rust vindt in U”. Door Zijn Menswording heeft God een omwenteling in de relatie tussen God en mens gebracht. Eerst waren we als blind, nu kunnen we zien en God ontmoeten. Zoals de vrouw bij de bron Gods Zoon ontmoette, zo kunnen wij de Heer Jezus ook ontmoeten. Want in onze tijd loopt ons geloof gevaar om uit te doven of te verzwakken tot een waakvlammetje dat niet veel nodig heeft om uitgeblazen te worden. Zo’n coronavirus is in staat om het geloof van mensen uit te blazen. Maar de ontmoeting met de Heer Jezus verlevendigt ons geloof, de hoop en de liefde, want Hij is Liefde. Een gemeenschapservaring zoals hier in de kerk kan dat versterken. Laten we de Heer zoeken waar Hij te vinden is. Wij komen met onze kruiken bij Hem en Hij kan ze dan vullen. We kunnen zeggen dat het altaar hier onze bron is waar we de Heer ontmoeten, waar onze kruiken gevuld worden met ‘levend water’. Uit de woorden van Jezus blijkt dat het ‘levend water’ een aantal kenmerken heeft waardoor het verschilt van gewoon putwater. Jezus zegt dat het de dorst voor altijd kan lessen; verder: het wordt een bron in de mens die er voor openstaat; tenslotte: die bron blijft borrelen, voortdurend. De vraag is: wat is dat ‘levend water’? of beter: Wie is dat ‘levend water’? De Heilige Geest – de Geest van Jezus – wordt in de Bijbel meer dan eens vergeleken met water. Hij is hét geschenk dat God de mens die in Hem gelooft wil geven. De Geest van God is bron van leven in de mens die gelooft. Het komt er op aan die bron te ontdekken en te bidden: “Kom, Heilige Geest. Kom, Geest van Jezus Christus. U kunt mijn dorst lessen en in mij een bron zijn die blijft borrelen”.

De vrouw bij de bron die Jezus echt ontmoet wordt een getuige van Hem. Ze kan over Hem niet zwijgen en vertrekt naar haar vrienden en kennissen om over Hem te spreken. Ze brengt een Evangelische Boodschap van hoop en genezing, innerlijke genezing. Deze vrouw ontdekt dat God ondanks alles de geschiedenis leidt en dat het kwaad, ook het coronavirus, niet het laatste woord heeft. Ze bekeert zich tot Hem. Ook wij kunnen ons bekeren tot de Heer. Jezelf bekeren duurt een leven lang, steeds meer je hart openen voor God en voor elkaar. Hij is hier aanwezig in Zijn Woord, in de Heilige Communie en in deze icoon. Er wordt wel eens gezegd dat vanuit de iconen God, de Engelen en Heiligen ons aankijken. De gelovige die gelovig naar een icoon kijkt, kan zich voor een moment losmaken van de wereld en in verbinding komen met de onzichtbare Hemelse wereld. Laten wij in elk geval ook oog hebben voor elkaar en als broeders en zusters verbonden met elkaar leven.

Amen.