• darkblurbg

01-11-2014: De preek van Allerzielen 2014
Beste mensen, Verschillenden onder u hebben het afgelopen jaar een dierbare verloren. Wij allemaal hebben wel eens ondervonden dat de dood een droeve bezoeker is. Nadat de dood iemands huis heeft bezocht, is niets meer hetzelfde. Als iemand waarvan u houdt sterft, is dat een vreemde en droeve ervaring. Dan breekt er iets in u wat nooit meer helemaal geheeld wordt. De persoon die u liefhad, het gezicht, de handen en het lichaam dat u zo goed kende, is heengegaan. Na de dood komen mogelijk vragen in u op over waar de persoon nu is, en wat hij of zij nu voelt of ziet. Het is heel vreemd dat als mensen sterven zij letterlijk verdwijnen. De overledene valt uit de zichtbare wereld. En toch, als wij niet geloven in een leven na de dood, is het zinloos het feest van Allerheiligen te vieren, het is nog meer zinloos om naar het kerkhof te gaan; wie zouden wij moeten bezoeken en waarom een kaarsje opsteken of bloemen leggen? Het feest van Allerheiligen en de herdenking van onze dierbare overledene met Allerzielen hebben iets gemeen met elkaar, daarom zijn ze na elkaar geplaatst (gisteren Allerheiligen, vandaag Allerzielen). Alles nodigt ons vandaag uit om de woorden van Jesaja te overwegen: “Op die dag zal (…) God de Heer voor altijd de dood vernietigen. Hij zal de tranen van alle gezichten afwissen”. Dit is een geweldige belofte en als Christen geloven we dat het al begonnen is. Wij mogen geloven dat Jezus Verrezen is, als eerste. Ja, mensen zijn als bladeren aan een boom in de herfst; de bladeren vallen één voor één, ze ontbinden waar ze neervallen. In de lente bloeit de boom, maar met nieuwe bladeren. De wereld zal na ons ‘afvallen’ verder gaan, maar met nieuwe andere bewoners. Toch krijgen mensen die overleden zijn een nieuw begin, zoals Jezus. In het Evangelie lezen we dat de steen is weggerold van het graf en dat de Heer Verrezen is, opgestaan uit de dood, als eerste. Waar is Jezus? Hij is Verrezen en leeft en we geloven dat wie de Heer volgt ook zal leven. Ja, de dood van een geliefde is een bittere en trieste ervaring. Ik denk dat er mensen zijn die bereid zouden zijn om in de plaats van de ander te sterven. Zo ver kan liefde gaan. Maar als het laatste uur komt, kan niemand de plaats van de ander innemen. Ieder van ons moet alleen sterven. Alhoewel, kan niemand de plaats van de ander innemen? Toch wel! Eén heeft dat gedaan: Jezus Christus. Als Christen geloven we dat Hij voor ons gestorven is, Hij heeft onze dood op zich genomen om er dóór te gaan. En waar de Heer Jezus ons is voorgegaan, daar zullen wij volgen. De Heer is Verrezen, wij zullen ook verrijzen. De Heer heeft door zijn Verrijzenis de weg geopend en Hij heeft ons de weg getoond om Hem te volgen. Ja, er is een plaats waar de tijd zal ophouden en waar de eeuwigheid begint, waar de liefde totaal zal zijn. Niet alleen de liefde van God en voor God, maar ook iedere eerlijke liefde die op aarde beleefd werd zal daar altijd blijven. En ja, wij moeten sterven, allemaal, maar we mogen geloven dat het weer goed komt. Het geloof zal de angst om te sterven waarschijnlijk niet helemaal wegnemen, maar we leven op hoop.

Onlangs las ik een geweldig getuigenis van een Russisch soldaat, Alexander Zacepa. Vlak voordat hij tijdens de Tweede Wereldoorlog een veldslag inging, waarin hij zijn leven verloor, schreef hij de volgende tekst: “Luister God! Ik heb in mijn leven niet één keer met U gesproken, maar vandaag zou ik U hartelijk willen begroeten. Weet U God, sinds ik een kind was, heeft men mij geleerd dat U niet bestond… en ik, als een dwaas, heb hen geloofd. Ik heb Uw werken nooit gezien, maar deze nacht heb ik, vanuit de krater van een granaat, de sterrenhemel gezien. Ik werd betoverd door de schittering van de sterren en als in een flits heb ik begrepen hoe verschrikkelijk het is misleid te zijn. O God, ik weet niet of U mij de hand zult geven, maar ik zeg het U en ik voel dat U me begrijpt… Is het niet vreemd dat temidden van deze verschrikkelijke helse oorlog, Uw licht mij verschenen is en ik U ontdekt heb? Verder heb ik U niets te zeggen God. Ik ben deze avond gelukkig omdat ik U heb leren kennen. Om middernacht moeten we aanvallen, maar ik ben niet bang, Gij kijkt naar mij. Daar is het signaal om aan te vallen! Ik moet vertrekken. Het was goed om met U te praten. Ik zou nog willen zeggen, en Gij weet het, dat de veldslag hard zal zijn. Het is mogelijk dat ik deze nacht nog bij U zal aankloppen. Ook al ben ik tot nu toe niet Uw vriend geweest, zult U me dan binnenlaten? Maar wat gebeurt er nu met me? Ween ik? Mijn God, U ziet wat me overkomt, ik begin nu pas duidelijk te zien. Tot binnenkort, mijn God. Hoe vreemd, ik ben niet meer bang voor de dood.” Tot zover de tekst van Alexander Zacepa. Een soldaat die onder het communistisch regiem nooit de kans kreeg het geloof te ontdekken, maar op het eind van zijn leven ontdekte.

Beste mensen, We hebben allemaal wel eens ondervonden dat de dood een droeve bezoeker is. Maar geloof dat de Heer Jezus de kwetsuur van verlies aanraakt en heelt. En mogen we eens in liefde samen en verbonden zijn in de Hemel, bij de Verrezen Heer en bij hen die ons dierbaar en voorgegaan zijn.

Amen.