• darkblurbg

Emmausganger...in kerk én samenleving

Gepubliceerd op: 07-04-2021

In de tijd na Pasen komt altijd weer dat mooie en inspirerende verhaal van de Emmäusgangers voorbij. Een verhaal over Kerk én Samenleving!

Emmäus stond in de Bijbelse tijd bekend om de warme bronnen waar mensen zich konden baden. Het is wellicht symbolisch dat de leerlingen, de Emmäusgangers, die kant op gingen. Weg van Jeruzalem, weg van hét geloofscentrum, op weg naar Emmäus. Na het verdriet, de teleurstellingen, hun wanhoop, hun gebrek aan perspectief tijdens de Paasdagen, waren ze toe aan een warm bad. Aan mensen die zich over hen willen ontfermen, mensen die met hen begaan zijn, mensen die hen weer hoop en uitzicht geven.

Ze worden daarin niet teleurgesteld. Gaandeweg loopt er iemand met hen mee. Hij (b)lijkt een vreemdeling te zijn die niet weet wat er die laatste dagen in Jeruzalem gebeurd is. En, nog steeds gaandeweg, begint Hij te vertellen. Over de hoopvolle verhalen uit de Schrift, verhalen over Mozes en de Profeten. Geloofsverhalen die mensen weer op het goede spoor zetten, hen bemoedigen en hoop geven.

Het zou daarmee zo maar een verhaal van vandaag de dag kunnen zijn. Hoeveel mensen zijn niet moe, teleurgesteld, wanhopig en zonder uitzicht? De Coronacrisis, die al meer dan een jaar duurt, doet daar geen goed aan. We snakken naar hoop, naar nieuw perspectief, naar een wereld die een beetje lijkt op de wereld van vóór de Corona.

Maar mensen zijn ook teleurgesteld in hun leiders. Het hele gedoe rond de (mislukte) formatie, de verhalen de zin en de onzin, de waarheid en de leugens. We hebben er over het algemeen weinig vertrouwen meer in.

En helaas, helaas doen wij het als leiders binnen de kerk niet veel beter. Ook wij zien dat veel mensen teleurgesteld afhaken en weglopen. Mensen zijn teleurgesteld. Ze snakken naar aandacht, naar pastores die naar hen omzien, die een eindje met hen meelopen. En ook binnen de Kerk zijn er, ver weg en dichtbij, de verhalen, de zin en de onzin, de waarheid en de leugens. Ook wij zien en spreken veel verdrietige en teleurgestelde mensen wiens vertrouwen behoorlijk is afgenomen.

Het is aan ons, de kerkmensen, de pastores in het bijzonder, om gaandeweg weer met mensen in gesprek te gaan. Hen de hoopvolle verhalen weer laten horen, hen weer gelovige hoop geven en hen een hemels perspectief bieden.

En we moeten doorlopen want de mensen richting Emmäus zijn al even onderweg!

Maar anderzijds hebben we (toch) de tijd. We kunnen met hen ook in gesprek gaan als ze al in Emmäus zijn. Want, begrijp ik uit het verhaal van de Emmäusgangers, het zijn niet de lichamen van de leerlingen die verkild zijn, maar het zijn hun harten. En na de aandacht, na de verhalen over Mozes en de Profeten, brandde hun hart. En dat … dat voelt dan weer aan als een warm bad.

Laten we samen op weg gaan naar Emmäus. Laten we een eindje meelopen met hen die die zich (even) afkeren van Jeruzalem. En laten we, als we moe zijn van het lopen en praten, samen aan tafel gaan om te doen wat Hij ons voorgedaan heeft: het Brood aannemen dat Hij ons aanbiedt en het verbinden het met ons bestaan. Ons leven breken en delen met elkaar om zicht te houden op het hemels perspectief dat we gaandeweg, samen mochten ontdekken. Laten we gaan.

pastor Theodoor van den Boom


Leuk of interessant artikel? Deel het via social media of mail!